Możdżer

Możdżer mówi o muzyce czasem niemal metafizycznie. Muzyka jest większa ode mnie – stwierdził w jednym z wywiadów, określając siebie raczej jako jej pośrednika niż kogoś, kto sprawuje nad nią całkowitą kontrolę. Innym razem mówił jeszcze mocniej: dźwięki są tylko zasłoną, za którą może ujawnić się coś znacznie istotniejszego. Ważne pozostaje także piękno, bo – jak zauważa – naturalną potrzebą każdego muzyka jest poszukiwanie piękna.

Kacper Malisz wyrasta z innego świata, choć prowadzącego ku zaskakująco podobnym wnioskom. Skrzypek i kompozytor pochodzi z rodziny muzykantów z Beskidu Niskiego i przez lata współtworzył Kapelę Maliszów. Muzyka tradycyjna była więc dla niego żywym językiem obecnym od dzieciństwa. Z czasem coraz bardziej wchodził w ten świat jazz. Generalnie u mnie ten jazz się pojawiał tak jakoś organicznie – opowiadał. Zauważył bowiem, że muzykę tradycyjną i jazz łączy nie tylko swoboda, ale przede wszystkim podobna „filozofia grania”, w której ogromną rolę odgrywa improwizacja.

Dla Malisza polska muzyka skrzypcowa jest wielką inspiracją i olbrzymim skarbem. Szczególnie interesują go oberkowe rubata i „groove mazurkowy”, które przenosi w przestrzeń jazzowej harmonii i własnych kompozycji. Możdżer patrzy na polską tradycję równie ciekawie: przypomina, że Chopin sam czerpał z muzyki ludowej, a wspólne muzykowanie zakorzenione w tradycji może stać się punktem wyjścia do stworzenia czegoś zupełnie nowego.

Fortepian i skrzypce. Jazz, muzyka tradycyjna, klasyka i improwizacja. Dwie generacje i dwie drogi, które spotykają się w przekonaniu, że najciekawsza muzyka nie mieści się w znanych nam ramach. Nowy wspólny projekt Leszka Możdżera i Kacpra Malisza rodzi się właśnie z takiego spotkania. A skoro, jak mówi Możdżer, to ludzie tworzą muzykę, jego ostateczny kształt najlepiej poznać tam, gdzie naprawdę powstaje – na scenie.

FILMY I ZDJĘCIA